Angst, angst… ANGST!

Misschien herken je het gevoel, je hebt besloten om weer te gaan paardrijden nadat je er een hele tijd tussen uit bent geweest om uiteen lopende redenen. Je trekt de stoute schoenen aan en maakt een afspraak. Vanaf dat moment slaat het al toe. Angst!!!

Het zweet breekt je uit als je eraan denkt dat je weer op een paard moet stappen, maar je wilt het graag, je hebt het altijd zo leuk gevonden.
.....De dag voor het rijden wordt het beangstigende gevoel sterker en je denkt er aan om de afspraak af te zeggen. Een aantal malen pak je je telefoon. Toch doe je het niet.
.....De avond voor je afspraak slaap je zelfs slecht, je twijfelt nog steeds, zal ik wel of zal ik niet?
.....Je gaat, met trillende, in je paard rijlaarzen gestoken benen, naar de manege toe. Het zweet staat in je handen, je hart bonst in je keel, je hebt vlinders in je buik en je gaat voor je gevoel honderd keer naar de wc.

Ok het moment is gekomen je moet naar stal. Het paard moet gezadeld worden.

.....Oh jee het paard kijkt niet zo vriendelijk of lijkt dat maar zo. Aarzelend ga je de stal binnen en begint met poetsen. Langzaam keert de rust terug in je lichaam en je begint enigszins te ontspannen. Het paard kijkt ondertussen een stuk minder onvriendelijk.
.....Het paard glimt, het is tijd om het zadel en hoofdstel te halen. Eerst nog even naar de wc en dan zadelen. Je hebt niet echt haast om te gaan zadelen.
.....Het paard is opgezadeld nog 5 minuten en je mag de bak in…….

En dan slaat het weer toe en niet zo’n beetje ook. Angst.

Moeizaam stap je op het paard……… je zit en nu gaan bewegen.
.....Je bent zo gespannen en zit  niet lekker. Je gaat klemmen omdat je denkt dat je dan steviger zit, je stopt met normaal ademhalen, de schouders trekken op en je gaat steeds minder lekker zitten.

Stap, draf en een galopje, je doet het al hoewel het 10 jaar van je leven kost.

Na de les heb je ondanks alles toch wel een voldaan gevoel, je hebt het gedaan en het voelde best wel goed achteraf gezien. Je schrijft je in voor de volgende les. Een dag voor het rijden slaat het weer toe. Angst!

Het ritueel van de week ervoor herhaalt zich. Je vraagt je af of dit het wel allemaal waard is.

Ja, het is het waard om te blijven paardrijden.
Nee, het is niet waard om zo gestrest te zijn en dat hoeft ook niet.

Door te erkennen dat je bang bent heb je de eerste stap in de goed richting gezet. Angst is niet iets waar je je voor moet schamen, het is voor veel ruiter heel herkenbaar en er is iets aan te doen. Door er achter te komen waar je nu precies bang voor bent.

Als je weet waar je bang voor bent kan je gaan werken aan jezelf om de kans dat zoiets je overkomt te verkleinen. Als je minder beren op de weg ziet groeit je zelfvertrouwen. Je ontspant meer en gaat rustiger ademhalen. Je houding verandert en je zit lekkerder. Het plezier keert terug.

Als jij jezelf herkent in dit verhaal en je wilt er heel graag iets aandoen kunnen wij je helpen.

Het paard is het waard en jij ook!